Vorige week liep ik mijn eerste marathon sinds oktober 2014! Blessures, blessures en nog meer blessures hebben jarenlang roet in het eten gegooid. Intussen ben ik weer belastbaar en merk ik direct hoeveel plezier ik heb in het lopen. Het is toch ook een geweldige sport!

De Utrecht marathon is bijzonder voor mij, bijzonder omdat ik dagelijks op het parcours train en bijzonder omdat ik al bijna 4 jaar in Utrecht woon. Hij stond al lang op de planning en eindelijk vielen de omstandigheden een keer goed zodat ik een poging kon doen om ruim 42km door Utrecht te lopen met politie escorte. Normaal gesproken overkomt mij dat alleen op de fiets als ik weer zonder licht met een collega uit de stad naar kantoor fiets.

Ik was helaas in de voorbereiding voor Utrecht weer geblesseerd geraakt aan mijn kuit en bil. Vervelende pijntjes waardoor ik een maand amper heb kunnen hardlopen. Dankzij de racefiets is mijn conditie op pijl gebleven, maar ik merkte duidelijk dat de Egmond vorm ver te zoeken was. Toch besloten om te starten omdat ik samen met mijn buurmand Ad Sluijter een kansje had om 1 en 2 te worden. Daar maakten we vaak grapjes over tijdens trainingen, hoe mooi zou het zijn… Het oorspronkelijke doel was om onder de 2:30 te lopen, maar door de blessure en door het slechte weer (harde wind) wilde ik gewoon winnen. Tijd maakte niet meer uit.

De eerste ronde van 21km voelde aan als joggen. Ik heb zelden zo ontspannen 1:17 gelopen op een halve marathon! We liepen in een groepje van 5 man, waaronder een haas. De haas stapte na 22km uit waarop ik besloot om de kop te pakken. Al vrij snel kon alleen Ad nog volgen, zou het dan toch kunnen? Helaas kreeg Ad het na 30km ook zwaar, waarop ik besloot om na 32km te versnellen om het parcoursrecord veilig te stellen. Ik kreeg na 33km al spijt van mijn versnelling; mijn benen begonnen pijn te doen en de wind voelde ineens een stuk sterker aan. Conditioneel was het geen probleem, maar mijn benen sputterden toch behoorlijk tegen. Mijn eindtijd van 2:34:05 bleek ruim onder het oude parcoursrecord van 2:37 en was ruim voldoende voor de winst! Missie geslaagd. Kers op de slagroom was dat Ad als tweede over de finish kwam! Super gaaf om in wedstrijdverband onder de Dom door te lopen en bijzonder om in eigen stad te winnen. Blij dat 20Knots de Utrecht marathon weer nieuw leven ingeblazen heeft.

De dagen na de marathon waren best pittig. Mijn bil deed wat pijn, mijn voeten waren moe en ik was moe. Ik merkte gedurende de week dat pijn benen steeds beter begonnen te voelen, beter dan voor de marathon! Vier dagen na de marathon liep ik een heerlijke baantraining in Hilversum met de groep van Peter Wolters. Ik besloot daarom om ook te starten in Venlo, misschien wel de leukste wedstrijd in Nederland. Het publiek in Venlo komt massaal toestromen en het parcours in Venlo is razendsnel. Al stond er afgelopen zondag weer een pittig windje! Mijn doel was dit keer om ontspannen hard te lopen met Olfert Molenhuis en Tim Bolink. Doorkomst doel 32:30 (werd 32:00) en 1:05:00 (werd 1:04:25 oid). Uiteindelijk finishte ik als 6e Nederlander in 1:07:52, mijn derde tijd ooit gelopen en nog geen twee minuten boven mijn PR van Venlo 2014. Ik was verbaasd omdat het tempo ook super makkelijk aanvoelde de eerste 15km. De wind gooide wat roet in het eten, maar ik had nooit verwacht om onder de 1:08 te finishen.

Komend weekend mijn laatste serieuze wedstrijd voorlopig in Hilversum, eens kijken of ik kan flirten met de 31 min grens!

Ik ben bijna terug van weg geweest! Geef mij nog 2 maanden…

foto