Terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij dat het altijd leuker is om te schrijven over positieve dingen, maar de realiteit is dat er gedurende de laatste 12 maanden meer downs dan ups zijn geweest. De afgelopen twee weken waren niet anders, een paar weken vol met ups en downs.

Na de paasdagen begon ik eindelijk weer lekker te draaien. De tempo’s gingen weer richting de 20 km/h en ik liep weer 24-25km in een training. Een geweldig gevoel om helemaal leeg thuis te komen na een training :) Maar binnen enkele dagen werd ik ziek, een vervelende verkoudheid die nog steeds aanhoudt. Liever in april dan in juni, toch? Toch voelde het lichaam als een hoopje ellende tijdens mijn eerste tempo training, ik kon nog geen 400tjes in 74 lopen! Dan nog maar een paar dagen geen tempo training, nog een paar dagen luisteren naar de signalen van het lichaam. Dat heeft goed uitgepakt, want enkele dagen later liep ik mijn beste training (by far) van het jaar op de baan. Wat een heerlijk gevoel om te rollen over de baan… Het is onbeschrijflijk hoe het voelt als je de eerste 1000m van een training in 3:00 moet lopen (rondjes 72 op de baan) en het eerste rondje opent in 68 seconden met twee vingers in de neus. Ik was blij als een kind met een skelter op zijn zesde verjaardag. Kort broekje aan, wedstrijdschoentjes aan de voeten, shirtje uit en genieten van de snelheid onder het genot van een prachtig lente zonnetje. Dat is waarom ik aan atletiek doe!

De week die volgde was minstens net zo goed als die ene training. Mijn benen waren sterk, ik had nergens last van en ik vloog nog twee keer over de baan. Ik startte dan ook met een gezonde dosis zelfvertrouwen aan de Hilversum City run afgelopen zondag, ware het niet dat ik zaterdag ineens vreselijk last kreeg van een brandende pijn op mijn rechter hak. Het voelt alsof er een blaar in brand stond, maar er was niets te zien. Ook deed de plek geen pijn toen ik met mijn vingers over de plek wreef; ik voelde niks! Dan maar weer verder lopen, maar een km later hetzelfde gevoel. Ik moest 6-7 keer stoppen tijdens een duurloop van 11km de dag voor Hilversum. We leven nu bijna een week later en ik heb nog steeds last van hetzelfde probleem… Het lijkt niet ernstig, maar ik kan er niet ontspannen door lopen.

Ik voelde hetzelfde tijdens de Hilversum City run, maar door de adrenaline heb ik tijdens de wedstrijd weinig last gehad. Ik was zo blij dat ik weer 6km lang in het spoor van Olfert Molenhuis kon lopen! Enkele weken geleden kon ik nog geen kilometer van 3:00 lopen, nu open ik weer wedstrijden in 3:00 met een ontspannen gevoel. De heuvels van de City run lagen mij wat minder, waardoor ik na 6km mijn groepje moest laten lopen. Het lichtje ging uit, de ontspanning was weg en het werd harken naar de finish. Ik wilde graag weer onder de 31 minuten lopen, maar het zat er simpelweg nog niet in. Ik finishte uiteindelijk in 31:16, ver achter de jongens die op 6km nog naast mij liepen. Dan volgende maand maar onder de 30 minuten lopen op de baan van Leiden!

Volgend weekend vertrek ik naar Zwiterland voor een stadsloop in Luzern! Omdat dit zo ver rijden is blijf ik vervolgens maar direct twee weken in Bad Durrheim. Tot over twee weekjes