Ja natuurlijk leef ik nog. Laat ik even eerlijk zijn, ik heb een paar verschrikkelijk moeilijke maanden achter de rug. Ik heb uiteindelijk bijna 1,5 jaar met pijn hardgelopen, waarvan ik 8-9 maanden alleen alternatief kon trainen. Ik hou zo veel van hardlopen dat je vast kan voorstellen hoe verschrikkelijk deze periode is geweest. De onwetendheid was het ergste! Wat is er nou ****** met mij aan de hand? Waarom kan niemand mij vertellen wat ik moet doen om weer pijnvrij te kunnen hardlopen? Het eerste jaar heb ik zo veel dingen geprobeerd, maar tot 2 keer toe kwam ik terug op niveau (<31 op een 10km) om vervolgens weer keihard in de afgrond te storten. Dat brak mij figuurlijk in tweeën. Ik trok het niet meer en was klaar om de handdoek in de ring te gooien. Het had invloed op alle facetten uit mijn leven, maar ik merkte dat ik mijzelf vooral een minder fijn persoon vond. Ik was niet meer de immer positieve enthousiaste Paul Zwama die jullie kennen, of wellicht niet kennen. Ik was mijzelf niet meer. De afgelopen weken heb ik veel aandacht besteed aan mijzelf en veel momenten genomen op een dag waar ik bewust kies om enkele minuten (soms een kwartier) even helemaal niks te doen. Dan gaat de telefoon op stil, de laptop klap ik dicht, de deur gaat dicht en soms zet ik een relaxed muziekje op. Dit helpt ontzettend! Stapje voor stapje voelde ik mij niet alleen beter, maar ging het lopen ook beter.

Ik ben 9 weken geleden weer begonnen met lopen. Dit ging de eerste weken met hele kleine stapjes vooruit. Na 3 looptrainingen moest ik alweer een week rust houden omdat mijn enkel helemaal vast zat. Maar daarna ging het in rap tempo beter. Het ging zelfs zo goed dat ik afgelopen zondag mijn eerste wedstrijd weer gelopen heb! Mijn arme Mizuno’s hebben zo lang in een hoekje gelezen dat ik eerst een spinnenweb moest weghalen voordat ik ze weer aantrok. Het gevoel van blijdschap afgelopen zondag om 10:00, tijdens mijn eerste versnelling met Wilfred van Holst, kan ik niet omschrijven. Ik voelde mij intens gelukkig en had vreselijk veel zin in deze recreatieve wedstrijd. Ik had mij voorgenomen om niet harder dan 3:15 te openen omdat 26:40 wel het maximaal haalbare zou zijn vandaag. Toen ik na 2km ineens ontspannen naast de koplopers liep was ik niet de enige die verbaasd keek. Wilfred keek lachend en verbaasd om toen hij mij in zijn rug zag lopen. Het voelde zo makkelijk en zo fijn dat ik bijna op kop naast deze jongens kon lopen. Het feit dat ik op de finish tweede werd in een tijd van 25:30 begreep ik niet. Dat kon toch niet? Ik voelde mijn pees heel licht in de eindsprint, maar had tijdens het uitlopen nergens last van. Ook de 4 dagen na de wedstrijd heb ik pijnvrij hardgelopen. Woensdag zelfs mijn eerste baantraining weer gedaan! 9×600 meter in 1:52 met 200m dribbelpauze in 60-70 seconden. Heerlijk! Ik ben op de weg terug, maar maak voorlopig nog geen wedstrijdplanning bekend. Ik loop voorlopig op mijn eigen schema omdat ik zelf beter weet wat ik aankan. Niemand kan in mijn lichaam kijken :)

Ik ben op de weg terug en heb er vreselijk veel zin in!

Een ander nieuwtje! Vanaf dit weekend gaat Martijn Gildemeester jullie op de hoogte houden van mijn ontwikkelingen. Ik train Martijn sinds 5-6 maanden en hij vind dat ik vaker iets moet posten op mijn website. Ik ben erg blij dat Martijn deze lastige taak op zich gaat nemen en ik weet zeker dat er nu vaker een update op mijn site gaat komen :)