3742406_orig

De laatste maanden stonden natuurlijk in teken van het meest belangrijke onbelangrijke sportieve evenement van 2015. Ik neem aan dat je na de openingszin weet over welk evenement ik het heb: de ronde van Winsum! Een wielerronde/eendagskoers inclusief proloog wordt jaarlijks verreden op de wielerbaan van Groningen voor atleten of ex atleten. De afgelopen edities zijn gewonnen behoorlijk wat grote namen in de Nederlandse MILA wereld, zo wonnen o.a. Dennis Licht en Wilfred van Holst een keer op het asfalt van Groningen.

Al jaren kijk ik vol jaloezie naar de uitslagen van de ronde. Wat zou het toch een keer gaaf zijn om ook zelf mee te rijden en mee te strijden met het geweld wat rondrijdt op de wielerbaan. Ik vraag mij al jaren af hoe hoog de kwaliteit is, hoe hard zal er gereden worden, hoe slim wordt er gereden en hoe lastig is het om in een peloton van atleten te rijden. Niemand met echte koerservaring, dat moet toch een grote chaos worden?

Door barre omstandigheden omtrent mijn hardloopprestaties kon ik gister dan eindelijk de bandjes van mijn fiets oppompen en de fietsschoenen aantrekken om te beginnen met een proloog van 1.61 km en later nog een etappe van 40 ronden van 1.61 km op de wielerbaan van Groningen. Het evenement kent intussen een aantal vaste sponsoren (o.a. HOKLA) die het mogelijk maken om het inschrijfgeld laag te houden (volgend jaar meedoen dus als je dit leest). Er stonden dit jaar 26 mannen en 4 vrouwen op de startlijst, de grootste groep uit de geschiedenis van het bijna 10-jarige evenement.

Ik begon door te krijgen waarom ik de afgelopen maanden geblesseerd was! Alles gebeurde natuurlijk zodat ik kon pieken tijdens de ronde van Winsum. Mijn seizoen kon in een klap gered worden dacht ik (met een knipoog). Helaas vielen mijn kansen al, letterlijk en figuurlijk, bij de proloog in het water. Heel Nederland was droog, slechts 1 spatje regen besloot om precies tussen 11:30-11:36 met bakken uit de hemel naar beneden te komen op de wielerbaan van Groningen. Het begon 4 minuten voor mijn start en tijdens mijn race barstte het echt los. Toch ben ik volle bak gaan koersen en kwam al na 800m zwaar in de problemen te zitten. Het lactaat kwam mijn oren uit en ik wist niet waar ik kijken moest van de verzuring. Ik zag mijn km teller angstig snel teruglopen en ik werd zelfs genoodzaakt om tot twee keer toe terug te schakelen. Ik kwam uiteindelijk 12 tellen tekort op de latere proloog winnaar Robbin Pieterman.

Na een briljante lunch in het clubhuis van Groningen atletiek besloot de koersdirectie om de start van de etappe 15 minuten uit te stellen i.v.m. de laatste druppels regen. Om 14:15 stonden we dan 30 man sterk aan de start van de etappe: 40 ronden koersen met 3 tussensprints. Ik had geen idee wat mij te wachten stond, maar binnen twee ronden was duidelijk dat ik ondanks alle trainingsuren en kilometers op de fiets nog lang niet opgewassen was tegen de kracht van 90% van het peloton. De ene demarrage was nog niet volbracht of de volgende gek sprong weg uit het peloton. Op de meeste demarrages werd ook vrij snel gereageerd want alleen wegrijden was ook een kansloze missie. Als het peloton besloot te rijden ging het tempo ook vrij rap van 30 <span “font-family:wingdings;mso-ascii-font-family:calibri;mso-ascii-theme-font:=”” minor-latin;mso-hansi-font-family:calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;=”” mso-char-type:symbol;mso-symbol-font-family:wingdings”=””>à 55-60 km/h. Toch reed Rossi nummer 46 op 18 ronden (geloof ik, want ik was al behoorlijk kapot op dit moment) voor het einde weg uit het peloton. Een tactisch moment vlak na een tussensprint (ronde 20). Hij kreeg 10, 20, 30 en zelfs 40 seconden de ruimte van het peloton. Met 4 ronden te gaan lukte het ons eindelijk om Rossi terug te halen. Veel ademruimte gaf dit niet, want de demarrages bleven elkaar zo snel opvolgen waardoor het voor mij continu volle bak was. Ik bewoog mij de hele etappe een beetje als Dirk Kuijt door het peloton heen, ik was overal te vinden zonder echt voor gevaar te zorgen. Een enkele keer reed ik 100m voor het peloton, maar dit was meestal van korte duur. Toch heb ik verschrikkelijk veel geprobeerd, veel gesmeten met mijn krachten en heel veel plezier gehad. Toen het tempo met 1 ronde te gaan echt serieus hard ging moest ik echt passen. Het zuur spoot alle gaten uit en ik kon de trappers nog net rond krijgen. Binnen 200m zakte het tempo van 50 km/h naar een magere 30 km/h (volle bak). Het was gedaan met de pret.

Toch ging ik niet met lege handen naar huis. Naast het feit dat ik het ontzettend leuk vond om oude vrienden weer te spreken heb ik het ontzettend naar mijn zin gehad tijdens de ronde. Ook kreeg ik een prijs van de organisatie. Ik zat namelijk zo beroerd op mijn fiets dat het pijn deed aan de ogen van de juryleden. Ik was dan ook de schlemiel van de dag en ging naar huis met de DVD van Bouke Mollema!

Ik hoop dat ik er de volgende 5 jaar niet weer bij ben! Volgend jaar gewoon weer DamtotDam aub…

8115035_orig