Ben ik dan toch… Zou het het dan toch zo zijn… Dat kan toch niet? Ben ik een marathonloper? Een vraag die ik mijzelf al een week lang stel na mijn optreden in Berlijn vorige week zondag. Zoals de meeste van jullie weten probeer ik al jaren een snelle marathon te lopen. Iedere keer gaat er iets fout; kramp na 30km in Amsterdam, voedsel vergiftiging in Hamburg, 30 graden in Leiden… Ook ditmaal waren de weergoden mij niet gunstig gezind, maar het kon mij allemaal verrekte weinig schelen. Ik was klaar om te laten zien dat ik in ieder geval onder de 2:20 kon lopen. Weer of geen weer… Gewoon knallen!

De mensen die mij beter kennen weten dat ik fysiek klaar was voor de wedstrijd, maar dat er mentaal het een en ander niet klopte. Zelfs mijn beste vrienden twijfelden of ik de finish wel zou halen (vertelden ze mij eerlijk na afloop). Zelf twijfelde ik daar niet over, ik zou hoe dan ook de finish halen. Maar ik had ook verkondigd dat Berlijn mijn laatste marathon zou zijn als ik niet onder de 2:20 wist te duiken, dat statement meende ik ook echt. We weten inmiddels dat ik 2.18:19 heb gelopen, dus dit marathon verhaal gaat een staartje krijgen. This was not my last…

WhatsApp Image 2017-09-24 at 10.08.33

Een raceverslag is op zijn plaats. Allereerst wil ik beginnen met de schoenen waar ik op gelopen heb, namelijk de Mizuno Hitogami! Een geweldige reactieve schoen waar ik ook (nagenoeg) al mijn lange marathon trainingen op heb gelopen. Mijn coach Dirk de Heer heeft hier ontzettend op lopen hameren: “loop al je lange tempo trainingen op de schoen waar je de marathon op gaat lopen” is een appje die ik meerdere keren heb gehad. Evenals “heb je al hand sanatizer gekocht” of “eh het is al laat, ga eens slapen”. Ondanks de vele kilometers die ik op de schoenen heb gelopen heb ik niet eenmaal langer dan 10km gelopen in training in de regen, waardoor ik nu na 30km toch nog flinke blaren kreeg. Door de blaren ben ik veel tijd verloren tijdens de laatste 7-8km omdat ik amper nog de bochten door kon lopen. Een belangrijke les om in het vervolg ook de schoenen te testen in minder goede weersomstandigheden.

Een tweede puntje. We hadden besloten om zelf een haas in te huren om zodoende niet afhankelijk te zijn van anderen. Olfert Molenhuis bedankte voor de eer wegens een hoog zwangere vrouw (hij is inmiddels voor de tweede keer papa geworden, gefeliciteerd Olfert), maar gelukkig had Frank Futselaar nog een kleine schuld te vereffen gezien ik hem op de NK 10.000m heb laten winnen 😉 Frank heeft zijn werk voortreffelijk uitgevoerd tot 28km (5km splits van 16:27, 16:09, 16:22, 16:18, 16:17, 16:24). Mede dankzij hem en de aanwezigheid van de altijd rustige Arien Verkade was ik ontzettend relaxed aan de start. Ik bleef ook relaxed toen we na 5km stiekem 12 seconden langzamer doorkwamen dan gepland. Een marathon duurt namelijk best lang…

We liepen duidelijk onze eigen race vanaf de start. We kozen ons eigen pad om de plassen te ontwijken (soms aan de andere kant van de straat) en bleven veel mensen inhalen de eerste 20km. Veel lopers maakten dankbaar gebruik van de diensten van Frank waardoor het vaak onrustig was in de groep. Een paar versnellingen, mensen die tussen mij en Frank gingen lopen en rumoer bij de drankposten. Oh een niet onbelangrijk detail; Frank en ik gebruikten beide een nieuw sportdrankje dat de wereld aan het veroveren is (Maurten, you should try it) waardoor ik zijn bidon kon leegdrinken na 20km toen mijn bidon ontbrak. Echt super fijn!

Na 28km stapte Frank uit, zijn werk zat erop. Helaas kwam ik daardoor ook direct alleen te lopen, het mooie groepje waar we in liepen bestond niet meer. Tussen 28-31km liep ik alleen. Daarna nog kort kunnen aanhaken bij Christian Kreienbühl uit Zwitserland, maar ik trok 3:10 tempo net niet. Dan maar alleen knokken tegen de elementen, proberen de pijn van de blaren te vergeten, proberen niet te kijken naar kilometer bordjes. Waar dan wel aan denken? Ik dacht aan de finish, ik dacht aan de zware periode die ik heb doorgemaakt om hier te mogen staan, aan alle trainingen die ik heb afgewerkt, aan het haaswerk van Frank Futselaar, maar heb ook veel gedacht aan mijn geweldige Fysio Frank Hartkamp. Zonder hem… Zonder hem zou ik misschien wel gestopt zijn met lopen. Iedere week weer een nieuwe afspraak, altijd stond hij voor mij klaar! Wat een wereld gozer. Maar ik dacht ook aan mijn trouwe sponsoren die echt in mij geloven: Staros, Mizuno, Plus van Loon!

De tijd vloog echt snel voorbij. Voor ik het doorhad pakte ik mijn laatste bidon. Shit, ik kan nog onder de 2.18 lopen schoot door mij heen. Even aanzetten dan… Kut, kramp in mijn rechterkuit. Toch maar een tempootje terug dan. Op 41km dacht ik nog steeds dat ik onder de 2.18 kon lopen, het lichaam voelde nog sterk. Weer een versnelling dan, nu alles of niets dan! Mijn rechterkuit gaf weer gehoor, versnellen dat er niet meer in. Dan maar zo veel mogelijk genieten van die laatste kilometer. Een dik PR loop ik sowieso, al kruip ik de laatste meters. Wat heerlijk om de bekende gezichten van Volare te zien na de finish. Ik wankelde, viel bijna achterover en kon mijn armen niet meer bewegen na de finish. Ik was leeg!

We leven inmiddels een week later. De eerste dagen kon ik mijn linker schouder niet bewegen, zelfs de kleinste beweging deed pijn. Vervolgens ben ik flink ziek geworden (griep) waardoor ik ook vrij weinig kon doen. Toch heb ik gister mijn eerste ontspannen duurloopje gedaan in San Fransisco. Intussen 5kg aangekomen in 1 week Amerika, maar wat was het fijn om weer te lopen. Genieten in de ochtendzon in goed gezelschap.

Volgende week zit ik kort in Flagstaff om het komende half jaar door te spreken met mijn coach. De kans is nu toch groot dat ik in April een poging ga doen om in de buurt te komen van de EK limiet.

To be continued

WhatsApp Image 2017-09-24 at 10.08.35