De afgelopen 6 weken heb ik alles gedaan om terug te keren van een achillespees blessure. Extra rust, meer slapen, 2-3 keer per week naar de fysio, iedere dag fietsen/zwemmen, naar het ziekenhuis voor onderzoek, en ga zo maar door. Ik heb nog nooit zo veel fiets kilometers gemaakt en ben mijn fietsmaatjes ook heel erg dankbaar voor de kilometers die we samen hebben gefietst. De eerste tocht werd ik volledig zoek gereden door o.a. Cees van Maanen en Daan Loeffen (twee mannen die dit jaar een dag voor de profs de Tour de France gaan fietsen). Ik kwam helemaal kapot thuis, heb de wereld vervloekt en de fiets in de schuur gesmeten. Ik ga wel zwemmen en crosstrainen! Een dag later zat ik weer op de fiets en intussen heb ik zowaar plezier op de fiets en heb ik fantastisch mooie plekken gezien van de provincie Utrecht! Toch mis ik het lopen. Ik mis de ontspanning van de training en de spanning van de wedstrijden. Met gemengde gevoelens stond ik vorige week ook langs de kant tijdens de Gouden Spike in Leiden… Ik ben een liefhebber en een fan, maar het doet pijn om zelf niet mee te strijden! Ik werd een beetje moedeloos van het feit dat ik om de paar dagen weer pijn voelde aan de pees, terwijl ik eigenlijk gister weer mocht beginnen met lopen.

Afgelopen dinsdag voor het laatst naar het ziekenhuis voor een MRI onderzoek. Ik hoopte dat de uitslag alle lichten weer op groen zou zetten zodat ik weer kon beginnen met de opbouw richting een na-seizoen. Het belletje van de Orthopedisch Chirurg gister kwam daarom enerzijds heel hard aan, want ik moet geopereerd worden als ik wil terugkeren op het hoogste niveau. Het is de enige kans om voorgoed van de blessure af te komen. Er zit namelijk een botaangroei op mij hiel ter hoogte van waar de achillespees aan de kalkaneus hecht. Daarachter schuilt als kers op de taart ook nog een mooie slijmbeurs ontsteking, die ze ook maar even weg gaan snijden.

Anderzijds ben ik opgelucht. Opgelucht dat ik nu weet wat er aan de hand is. Opgelucht dat ik straks eindelijk weer volledig pijnvrij kan gaan lopen (ik was in de veronderstelling dat ik nooit meer helemaal pijnvrij zou kunnen trainen). Opgelucht dat ik over 7.5 weken vanaf vandaag mijn eerste stapjes weer mag gaan zetten. Opgelucht dat ik straks kan terugkeren op mijn oude niveau en dan vooruit kan werken naar een fantastische marathon. Opgelucht dat ik niet meer hoef te leven met de frustratie van het huidige revalidatie proces. Opgelucht dat ik het nu een plekje kan geven in mijn hart. Het is goed. Het is wat het is!

Op 28 juni ga ik onder het mes om daarna 2 weken in gips te zitten. Natuurlijk vind ik het eng, maar het engste vind ik nog dat ik na de operatie 2 weken bijna niks kan doen! Sowieso twee weken niet sporten… Ik heb medelijden met de mensen op mij heen ūüėČ

 

Een dag na het verlossende telefoontje heerst een verlicht gevoel. Gister avond ben ik letterlijk ziek geworden op een feestje. Ik ben om 22:00 naar huis gegaan met barstende hoofdpijn en ik weet zeker dat dit een reactie is op het nieuws. Vanochtend werd ik om 07:30 wakker en ben direct op de racefiets gesprongen om de kater weg te fietsen. Heerlijk in de ochtendzon even helemaal alleen genieten van de wind op mijn oren. Nog 10 dagen mag ik genieten op de fiets. Als je zin hebt om eens aan te sluiten stuur mij een bericht. Ik ben bereid om jou een fietslesje te geven!

Jullie horen van mij of de operatie geslaagd is. Tot snel.

Ik kom terug…

 

Zwama