Mijn vorige update was vol met positivisme. Ik kon namelijk weer hardlopen, baantrainingen afwerken in het zonnetje van Portugal, ik mocht vertellen dat Plus van loon mijn nieuwe sponsor was en ik kon een aankondiging doen voor de eerste wedstrijden! Dit keer is niet anders, ik ga jullie weer bekogelen met positieve dingen.

Wat is hardlopen toch een geweldige sport! Twee week geleden stond ik aan de start van een regionale cross wedstrijd in Baarn. Het parcours was nat en modderig dankzij de vele druppels water die de dagen ervoor op het parcours neergestreken waren. Heerlijk! Mijn eerste cross in 5 jaar tijd voldeed aan alle verwachtingen vooraf. Een zwaar parcours en behoorlijke tegenstand van o.a. Milco Driessen en Arjen van der Logt. Ik trainde op dat moment pas weer een week of 8, dus ik wist ook dat winnen wel lastig zou worden. In vorm was, en ben, ik zeker niet, maar het feit dat ik weer spikes aan mijn voeten mocht trekken voelde koninklijk. De zenuwen gierden weer door mijn lijf en de spanning was van mijn gezicht af te lezen. Ik was nerveus voor de BAV cross! Gezonde wedstrijdspanning denk ik… Ik heb Milco ongeveer 8km met veel moeite kunnen bijhouden, zijn zoveelste versnelling werd mij teveel. Milco won,volkomen terecht het koningsnummer van de dag! Zelf was ik zeer content met een tweede plek, maar bovenal was ik blij dat ik nagenoeg pijnvrij kon lopen op spikes! Ik ben op de weg terug en wist na afloop dat ik het lopen niet verleerd ben.

Dit brengt mij naar afgelopen zondag….

Afgelopen zondag kwamen er bijna 15.000 mannen, vrouwen en kinderen in actie tijdens de Midwintermarathon te Apeldoorn. Ik had goed kunnen trainen sinds de cross in Baarn, maar in overleg met trainer Bram Wassenaar besloten we vooraf dat Apeldoorn een trainingswedstrijd zou worden. De opdracht was om lekker te lopen! Genieten van het feit dat ik weer pijnvrij kon lopen. Natuurlijk wil ik als competitieve atleet altijd winnen, maar afgelopen zondag was een lesje in geduld. De eerste kilometers waren extreem gezellig, we liepen volgens mij in een groep van 20 man totdat Stefan van den Broek ineens weg sprintte. Binnen een minuut had hij ons mooie groepje helemaal kapot gemaakt. Ik kwam in de tweede groep te lopen met een aantal buitenlandse atleten uit Polen, Tsjechië, Duitsland en België. Het tempo lag nog altijd niet hoog (ik denk zo’n 3:20-3:30 per km) waardoor Stefan steeds verder uit liep. Het kon mij weinig interesseren, ik vond het heerlijk om in het groepje samen te werken. Af en toe liep ik zelfs een minuutje op kop, maar ik wist dat ik de gaskraan niet mocht opendraaien. Na 18km moest ik de groep dan echt laten gaan na een versnelling van Kjell Dehondt. Mijn lichaam voelde prima, maar mijn benen werden stijf en mijn schouders begonnen te verkrampen. Mijn ademhaling was gecontroleerd en het ritme was goed. Geen reden om vandaag tot het gaatje te gaan. Liever goed op het NK cross in maart. Ik werd uiteindelijk 5e, 80 seconden achter winnaar Kjell.

De laatste paar dagen zijn helaas wat minder verlopen door een ingegroeide teennagel die begint te ontsteken. Hopelijk kan ik dat probleempje voor zondag de baas zijn, anders zal het een lastig verhaal worden op het NK 10km in Schoorl.